Begin maart ben ik begonnen met mijn eigen bedrijf. Een bedrijfswagen kan dan niet ontbreken, aangezien ik een CO2-neutraal man ben, had ik het idee om een bakkersfiets aan te schaffen. Via Facebook kwam ik in contact met Esther Gijze-Joël van Beebox. Zij wilde graag een bakfiets voor haar onderneming. Uiteindelijk ben ik zo gek geweest om dit schatje van Sommelsdijk naar Haarlem te fietsen, in 10 uur :). Het was een mooie deal die ik met Esther had gesloten, ik mag de fiets de hele week gebruiken, alleen niet op donderdagavond wanneer zij haar kratten bezorgd.

bakkersfietsFietsroute

De fietsroute was ongeveer 120 kilometer. Ik snap zelf niet hoe dit gelukt is, soms sta je weleens versteld wat je in staat bent als mens. De belletjes begonnen al te rinkelen binnen de familiekring:”Bram, gaat het wel goed met je, ben je niet manisch?”. Haha, altijd weer die bezorgdheid van buitenaf, ik kan er wel om lachen. De man die deze fiets aan mij verkocht raadde het ten strengste af. Hoe meer mensen zeggen dat het niet lukt, des te meer ik gemotiveerd ben om het tegendeel te bewijzen!

Om 9 uur vertrok ik vanaf Molenweg 48 in Sommelsdijk, met een bakkie koffie in mijn mik, twee sneetjes brood, twee bananen en een liter water was ik vastberaden de bakkersfietstocht in één dag af te tikken. De tactiek was om rustig te beginnen en op het einde alles te geven. Mezelf kennende zou dit toch niet gebeuren en ja hoor, volle vaart ertegenaan! Van Sommelsdijk naar Stellendam is een prachtige omgeving, vooral zo in het voorjaar, alles komt in bloei, ik dus ook! Mijn hempje ging ook snel uit want het was de eerste mooie dag in april. Van Stellendam naar Brielle ging niet zo lekker, zo’n 10 kilometer de verkeerde kant op gereden, ik heb geprobeerd rustig te blijven en mijn mobiele telefoon erbij te pakken om mezelf te hernavigeren naar Brielle. Van Brielle naar Rozenburg was een behoorlijke instinker, op een geven moment moet je als fietser een geasfalteerde weg op, wat lijkt op een autobaan die nog in gebruik is, aangezien daar verkeersborden voor auto’s langs te weg staan.

Om 12 uur kwam ik aan in Rozenbrug, daar moest ik de veerboot pakken naar Maassluis, toen voelde ik pas hoe hoog mijn hartslag was! Vrij duizelig op die veerboot  spraken mensen mij aan vanwege de opvallende fiets waar ik nog steeds op zat. Ik vertelde over de barretocht die ik aan het afleggen was, ze wensten mij succes, dat kon ik achteraf zeker gebruiken want het moeilijkste gedeelte zat eraan te komen; de hel van Maassluis naar Hoek van Holland! De wind kwam vanuit het zuiden en de tocht ging vanaf dat moment niet naar het noorden, maar naar het westen; heb 2 uur over dit stukje gedaan. Soms was ik bang dat ik de ketting kapot ging trappen, zoveel weerstand was er van de natuur. Ik keek naar de kraaien en de zeemeeuwen die over het kanaal links van mij vlogen.  Ze vlogen van links naar rechts, in dezelfde richting die ik op moest. Ik probeerde de vogels na te bootsen, alsof ze fungeerde als begeleiders en mij escorteerde naar Hoek van Holland! Regelmatig kwam ik wielrenners tegen die commentaar hadden over mijn brede fiets. Ook een paar lachende, dikke wielrenners die zeiden:”Haha, jij kan wel een motortje gebruikeeeh”! Waarop ik antwoordde:”Mijn hart is mijn motor!”.

Op het strand van Hoek van Holland nam ik een half uurtje pauze en tankte mijn waterflesjes bij. Drie liter water gedronken onderweg, tijdens de fietstocht helemaal niet bewust van geweest. De laatste 70 kilometer gingen vrij rap, ik was om 2 uur aangekomen in Hoek van Holland, ruim op schema. “Laat ik het nou eens rustig aan doen!” Nee hoor, daar ging hij weer, als je 2 avocado’s eet gaat het wel weer hoor! Om half 5 kwam ik dit bord tegen:

 Haarlem_27km

Toen deed ik het wel rustig aan. Een vriend van mij was al ingelicht dat ik graag voor het avondeten bij hem wilde aanschuiven, dat was geregeld. Een lekker bordje met rijst en shoarma stond al op me te wachten. Ergens bij Vogelenzang vloog ik met mijn fiets over een verkeerd ingecalculeerde stoeprand, met mijn acrobatische kunsten en reflexen kon ik de fiets en mezelf intact houden, een aantal bewoners zagen het gebeuren.”Even testen hoeveel de fiets aankan” was dan ook mijn nuchtere reactie, ze konden er wel om lachen. Eenmaal op de Leidsevaart aangekomen stortte ik in. Gelukkig had ik nog wat batterijvermogen in de telefoon zitten. Het laatste uurtje stond Bonobo mijn oortjes te voorzien van relaxte, maar ook energieke muziek; bedankt Simon Green!

Dit is een foto die Esther maakte op het moment van arriveren, 7 uur stipt:

De_Bakkersfiets

Helemaal kapot, maar ontzettend voldaan. Een fietstocht waar ik trots op mag zijn!